Wawrzyniec Prusky

Kiedy po raz pierwszy jechaliśmy zobaczyć dom - a należy w tym miejscu wspomnieć, że jechaliśmy go zobaczyć tylko dlatego, że te domy, które nam się podobały miały istotne wady, przeważnie związane z ceną - trafiliśmy pod właściwy adres bez trudu. W sierpniowe popołudnie przed tablicą oznajmiającą koniec miasta skręciliśmy w prawo i przejechaliśmy kilkaset metrów drogą. Stój. Przejechaliśmy kilkaset metrów przestrzenią niezabudowaną wykorzystywaną jako droga.
Potem trwały negocjacje, przygotowania i inne operacje, aż nastała jesień i pojechaliśmy do nowego domu z wieczora, żeby dogadać jakiś szczegóły.
Nim na horyzoncie pojawiła się tablica wykańczająca miasto skończyły się wszelkie światła i daliśmy nura w nieprzeniknioną ciemność. Zwolniłem do prędkości kulejącego jeża i zacząłem wypatrywać zakrętu. Ponieważ, jak już wcześniej wspomniałem, dom nie rośnie przy drodze, tylko przy nieco twardszej, pobocznej przestrzeni błotno-kurzowej, odnalezienie właściwego zjazdu z bezpiecznego asfaltu bez pomocy słońca nieoczekiwanie okazało się nielichym wyzwaniem. Wytężałem wzrok szukając w mroku punktów orientacyjnych, aż w końcu uznałem, że błotniste pobocze różni się nieco konsystencją od pobocza wcześniej obserwowanego, co mogło oznaczać, że jest to zakręt. Szarpnąłem kierownicą w prawo i skręciłem wierząc, że albo wjedziemy w zakręt, albo w płot, a najpewniej runiemy w przepaść, a wrak samochodu odnaleziony zostanie za kilkaset lat przez archeologów.
Ale trafiliśmy w zakręt.

Łzom szczęścia nie było końca przez pół minuty.
Przejechaliśmy kilkaset metrów w ciemności, których nie były w stanie rozjaśnić samochodowe lampy. Zatrzymaliśmy samochód koło domu, który wydawał się być tym domem, choć bardziej był mrokiem skrytym w ciemności, którego obecność przeczuwaliśmy. Po wyłączeniu świateł ciemność runęła na nas jak lawina, gniotąc blachy buraczanego.
Taka ciemność.
Najstarsi sąsiedzi powiadają, że jakiś plan zakłada elektryfikację okolicy, budowę drogi i oświetlenia, jednak z nieznanych przyczyn ktoś bardzo ważny uznał, że dojazd do naszego domu nie jest drogą o strategicznym znaczeniu na Euro 2012. Nie godzę się z tym, gdyż bardzo wielu egzotycznych turystów z pewnością będzie do nas jechać na grilla i transmisje. Przyjadą jeszcze w świetle dziennym, ale odjadą już po zmroku i głupio będzie, jak sąsiedzi będą tych turystów, zapewne oszołomionych zwycięstwami polskiej myśli szkoleniowej, wyłapywać w ogródkach: szturmujących żywopłoty, zmarchwiwstających, wchodzących w szkodę. Jeśli któryś wypali z dwururki, będzie niesmak i pretensje.
Pogodziliśmy się z ciemnością, nawet da się ją lubić.
Aby nie zbłądzili przyjaciele, którzy nas odwiedzają żeby sprawdzić, gdzie jest barek, wypuszczamy na przestrzeń dojazdową Potomkę w odblaskowej kamizelce. Zapewne niedługo zostaną nam odebrane prawa rodzicielskie. Jeśli po nas przyjdą, rozpłyniemy się w ciemności...

_________________________

Tymczasem dużo czytam. W sypialni kończyłem "Dallas '63" Kinga (rewelacyjne), w salonie zacząłem "Pod kopułą" również Kinga (na razie brnę bez zapału), w toalecie rzecz o podróżach Manna i Materny (nadmuchane do rozmiarów książki notatki, ale momenty są), w kuchni zaś zacząłem dziś biografię Ozzy Osbourne'a i coś czuję, że nie spocznę, nim nie skończę, gdyż jest to lektura powodująca nieustający rechot, ale i refleksję nad szczerością autora przyznającego co chwilę, że jest skończonym tumanem i łachudrą,
Wkrótce wyprzedaż na allegro, z wyjątkiem Ozziego, bo pożyczon.